search instagram arrow-down

Κυνηγημένη: Πρόλογος


Κοντοστάθηκε για μια στιγμή. Δεν ήταν σίγουρη ότι άκουσε καλά. Όχι, σίγουρα κάτι άλλο συνέβαινε. Το κεφάλι της βούιζε από τη σύγχυση. Προσπάθησε να το συγκρατήσει με τα χέρια της και πλησίασε λίγο ακόμα τη μισάνοιχτη πόρτα. Έπρεπε να είναι πολύ προσεχτική, γιατί ο παραμικρός θόρυβος θα τη μαρτυρούσε και μετά αλίμονό της. Ο άγνωστος άντρας συνέχισε να μιλάει.
«Μέχρι αύριο θα έχει τελειώσει η δουλειά.»
«Ωραία Χούλιο, δεν θα σε χρειαστώ άλλο για τώρα. Α, και πρόσεξε μη σε αντιληφθεί κανείς στο σπίτι.»
Η Αμέλια έντρομη έτρεξε στις μύτες των ποδιών της μακριά από το δωμάτιο. Δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να καταλάβει ο Ραφαέλ ότι τον είχε κρυφακούσει, γιατί ίσως και να κινδύνευε. Είχε ακούσει αρκετά για να καταλάβει με τι σόι δουλειές ασχολείται ο άνδρας της. Τι σήμαινε αυτό το «Καθάρισε μόνος σου αυτή τη φορά», του ζητούσε δηλαδή να σκοτώσει άνθρωπο; «Ο Ρομπέρτο πρέπει να βγει από τη μέση το συντομότερο δυνατόν…», στριφογύριζαν κάποια από τα λόγια τους στο μυαλό της.
Μόνο στις ταινίες συνέβαιναν αυτά τα πράγματα. Ο δικός της άνδρας να είναι μπλεγμένος σε τέτοιου είδους βρομοδουλειές. Πώς μπορούσε να δίνει τόσο ψυχρά εντολές να σκοτώνονται άνθρωποι; Με τι είδους κάθαρμα ήταν παντρεμένη τόσους μήνες; Ένιωθε ότι ζει σε παράλληλο σύμπαν. Όλο της το είναι είχε παγώσει. Ήξερε ότι οι δουλειές του άνδρα της δεν ήταν και τόσο νόμιμες, αλλά δεν περίμενε ποτέ να φτάσει σε αυτό το σημείο. Μια φωνή μέσα της της έλεγε ότι έπρεπε να αφήσει στην άκρη αυτά που είχε ακούσει και να συνέλθει. Το φλέγον ζήτημα ήταν να αποφασίσει ποια θα είναι η επόμενη κίνησή της για να προστατέψει τόσο την ίδια όσο και το αγέννητο παιδί της.
Μετά από αυτό όμως που είχε συμβεί πως μπορούσε να συγκεντρωθεί στο παρόν; Οι σκέψεις της κάλπαζαν με εξωφρενικούς ρυθμούς σε γεγονότα που συμπλήρωναν το παζλ. Γι’ αυτό ο Ραφαέλ τον τελευταίο καιρό ερχόταν όλο και πιο συνοφρυωμένος στο σπίτι, σκέφτηκε η Αμέλια. Είχε δηλαδή μπλέξει για τα καλά. Εκτός και αν ήταν από πάντα έτσι και το χαζό μυαλό της είχε πλάσει την εικόνα του αξιοπρεπή επιχειρηματία και ιδιοκτήτη νυχτερινών κέντρων. Μα πώς μπορούσε να πιστεύει ότι ο Ραφαέλ και οι μπράβοι του κουβαλούσαν πάντα όπλα μόνο και μόνο για να προστατευτούν; «Ο κόσμος της νύχτας είναι σκληρός, γλυκιά μου», συνήθιζε να της λέει κάθε φορά που τον ρωτούσε για τα όπλα. Όσο και να προσπαθούσε να δικαιολογήσει τον εαυτό της ότι είχαν περάσει μόλις έξι μήνες από την πρώτη φορά που γνωρίστηκαν, πάλι αισθανόταν ανόητη.
Ακόμα δεν μπορούσε να τη ξεχάσει αυτή τη μέρα, ούτε και θα μπορούσε ποτέ, αν και τώρα αναρωτιόταν αν θα ήταν καλύτερα να μην τον είχε γνωρίσει ποτέ της.

Η συνέχεια σε λίγο!

Leave a Reply
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: